Kōji Kamoji

Polski i japoński malarz, twórca obiektów i instalacji mieszkający i tworzący w Warszawie, w Polsce.

W latach 1953–1958 studiował w Akademii Sztuk Pięknych Musashino w Tokio  w pracowni profesorów Saburō Aso i Chōnana Yamaguchi. W 1959 roku przyjechał do Polski i podjął studia w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni prof. Artura Nacht-Samborskiego. Od 1965 roku aktywnie uczestniczy w życiu artystycznym reprezentując polską sztukę współczesną. Laureat Nagrody Krytyki im. C.K. Norwida oraz nagrody im. Jana Cybisa[2]. Współpracuje z Galerią Foksal w Warszawie.

Forma charakterystyczna dla twórczości Kōji Kamoji przypomina swoją lapidarnością i skrótowością haiku, w których poeci utrwalali nastrój przemijania. Charakterystycznym i często używanym przez niego słowem jest „skupienie”, które dla tego artysty stanowi klucz do rozumienia kultury – zjawiska będącego głównym obiektem jego artystycznych rozmyślań i analiz[3]. Twórczość Kamoji’ego przeważnie ma charakter sztuki in situ, w której nie bez znaczenia jest kontekst, w jakim jest prezentowana. Jego realizacje często stanowią obiekty i aranżacje dedykowane indywidualnym przestrzeniom.

Bez tytułu, 2013

technika mieszana

77 x 63 cm