Jerzy Tchórzewski

Urodził się 24 kwietnia 1928 r. w Siedlcach, zmarł 25 grudnia 1999 r. w Warszawie. Po wojnie studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, najpierw u Zygmunta Radnickiego, później u Zbigniewa Pronaszki. Przyjaźnił się artystycznie m.in. z  Tadeuszem Kantorem, Jerzym Nowosielskim, Janem Tarasinem. Współpracował też z międzynarodowym ruchem surrealistycznym Phases. Po ukończeniu studiów przeniósł się do Warszawy, gdzie w 1954 r. rozpoczął pracę pedagogiczną na Akademii Sztuk Pięknych, gdzie prowadził pracownię malarstwa na Wydziale Grafiki. W 1987 r. otrzymał tytuł profesora. Był laureatem Nagrody im. Jana Cybisa i Nagrody Herdera. Najwcześniejsze prace Tchórzewskiego, z lat 40. i pierwszej połowy lat 50., przedstawiają baśniowe pejzaże, fantastyczne ogrody i postaci z marzeń sennych. Z czasem figury na obrazach stały się bardziej uproszczone – kanciaste, wręcz ostre. Artysta zaczął też eksperymentować z materią obrazów (komplikować fakturę wykorzystując m.in. właściwości nierównego schnięcia farby lub w przypadku gwaszy – gniecionego papieru). Od lat 60. tworzył cykle dzieł abstrakcyjnych o silnej ekspresji. Od końca lat 70. w twórczości malarza zaczęły pojawiać się wątki religijne, w tym motywy krzyża i ukrzyżowania.

Bez tytułu, 1986

akwarela, papier

70 x 50 cm

Bez tytułu, 1981

akryl na desce

70 x 50 cm

Bez tytułu, 1957 - 1962

akryl na desce

100 x 50 cm

Bez tytułu, 1993

akwarela, papier

70 x 50 cm

bez tytułu, 1973

olej deska

65 x 50 cm

bez tytułu, 1963

gwasz, akwarela, papier

49 x 70 cm

bez tytułu, 1970

olej, tektura

49 x 70 cm

bez tytułu, 1953

gwasz, akwarela, papier

38 x 61 cm